ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٤

179

179

179

اى پستهء تو خنده زده بر حديث قند * مشتاقم از براى خدا يك شكر بخند

طوبى ز قامت تو نيارد كه دم زند * زين قصّه بگذرم كه سخن مىشود بلند

خواهى كه برنخيزدت از ديده رود خون * دل در وفاى صحبتِ رودِ كسان مبند

گر طيره ( 1 ) مىنمائى و گر طعنه مىزنى * ما نيستيم معتقد مرد خودپسند

ز آشفتگىّ حال من آگاه كى شود * آن را كه دل نگشت گرفتار اين كمند

بازار شوق گرم شد آن سروقد كجاست * تا جان خود بر آتش رويش كنم سپند

جائى كه يار ما به شكر خنده دم زند * اى پسته كيستى تو خدا را به خود مخند

حافظ چو ترك غمزهء تركان نمىكنى * دانى كجاست جاى تو ؟ خوارزم يا خجند .