ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢١
173
حافظ قزوينى : ( بجاى بخت ) لطف . و ( بجاى سنگدل ) ماهرخ .
حافظ ق - غ : داغ دل بود . . .
حافظ قزوينى : لطف او بين كه به لطف ! ! ( كلمهء لطف در اين مصراع بى جا تكرار شده است ! ! ) توضيح اينكه : غزل
« مژده‌اى دل كه دگر باد صبا بازآمد »
در نسخهء 805 هجرى ، و « ديوان شاعر ساحر » ضبط نشده است ، و بايد افزود - جز در چند نسخه‌اى معدود - در ساير نسخ ، اين غزل را آورده‌اند ، و هيچ ترديدى نيست كه بطور قطع ، اثر طبع حافظ مىباشد .
مصرع دوم بيت چهارم غزل - :
« كان بت سنگدل از بهر خدا بازآمد »
: ( حافظ ، به سعى سايه ) نوروز 1373 تهران [ قطع رحلى ] .
بيت ششم - : « چشم من در « پى » آن قافله بس آب كشيد » .
[ همان حافظ سايه ] . ص 168 .