ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٢
156
156
156
من و انكار شراب اين چه حكايت باشد * غالباً اين‌قدرم عقل و كفايت باشد
تا به غايت ره ميخانه نمىدانستم * ورنه مستورى ما تا به چه غايت باشد
زاهد و عجب و نماز و من و رندى و نياز ( 1 ) * تا ترا خود ز ميان با كه عنايت باشد
زاهد ار راه به رندى نبرد معذورست * عشق كاريست كه موقوف هدايت باشد
من كه شبها ره تقوى زده‌ام با دف و چنگ * ناگهان سر به ره آرم چه حكايت باشد ( 2 )
بندهء پير مغانم كه ز جهلم برهاند * پير ما ، هر چه كند عين ولايت باشد ( 3 )
دوش ازين غصّه نخفتم كه فقيهى مىگفت ( 4 ) * حافظ ار مست شود جاى شكايت باشد ( 5 ) .
نسخ قزوينى ، و خانلرى و سايرين :
« . . . من و مستى و نياز »
. نسخهء 805 هجرى ، و نسخهء خطى به خط پير حسين كاتب :
« . . . من و رندى و نياز »
. حافظ قزوينى :
« اين زمان سر به ره آرم چه حكايت باشد . »