ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٠
155
155
155
هر كه را با خط سبزت سر سودا باشد * پاى ازين دايره بيرون ننهد تا باشد
من چو از خاك لحد لاله‌صفت برخيزم ( 1 ) * داغ سوداى توأم سرّ سويدا باشد
تو خود اى گوهر يك‌دانه كجائى آخر * كز غمت ديدهء مردم همه دريا باشد
از بن هر مژه‌ام آب ، روان است بيا * اگرت ميل لب جوى و تماشا باشد
چون گل و مى دمى از پرده برون آى و درآى ( 2 ) * كه دگرباره ملاقات نه پيدا باشد
ظلّ ممدود خم زلف توأم بر سر باد * كاندرين سايه قرار دل شيدا باشد
چشمت از ناز به حافظ نكند ميل آرى * سر گرانى صفت نرگس رعنا باشد ( 3 ) .