ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٨

154

154

154

كارم ز دور چرخ به سامان نمىرسد * خون شد دلم ز « درد » و به « درمان » نمىرسد ( 1 )

چون خاك راه پست شدم همچو باد و باز : * ( 2 ) تا آبرو نمىرودم ، نان نمىرسد ( 3 )

پى پاره‌ئى نمىكنم از هيچ استخوان * تا صدهزار زخم به دندان نمىرسد

از دستبرد جور زمان اهل درد را ( 4 ) * اين غصه بس كه دست سوى جان نمىرسد

سيرم ز جان خود به دل راستان ، ولى : * بيچاره را چه چاره كه فرمان نمىرسد ( 5 )

از آرزوت گشته گران‌بارِ غم ، دلم * آوخ كه آرزو به من ارزان نمىرسد ( 6 )

تا صدهزار خار نمىرويد از زمين * از گلبنى گلى به گلستان نمىرسد

يعقوب را دو ديده ز حسرت سفيد شد * و آوازه‌ئى ز مصر به كنعان نمىرسد

از حشمت اهل جهل به كيوان رسيده‌اند * جز آه اهل فضل به كيوان نمىرسد

صوفى بشوى زنگ دل خود به آب مى * كز شست‌وشوى خرقهء غفران نمىرسد

حافظ صبور باش كه در راه عاشقى * هركس كه جان نداد به جانان نمىرسد ( 7 ) .