ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٠

147

ساقى ار باده ازين دست به جام اندازد * عارفان را همه در شرب ( 1 ) مدام اندازد

ور چنين زير خم زلف نهد دانهء خال * اى بسا مرغ خرد را كه به دام اندازد

اى خوشا حالت آن ( 2 ) مست كه در پاى حبيب * سرو دستار نداند كه كدام اندازد

زاهد خام كه انكار مى و جام كند * پخته گردد چو نظر بر مى خام اندازد

روز در كسب هنر كوش كه مى خوردن روز * دل چون آينه در زنگ ظلام اندازد

آن زمان وقت مى صبح فروغ است كه شب : * گرد خرگاه افق ، پردهء شام اندازد

باده با محتسب شهر ننوشى زنهار ( 3 ) * كه خورد با تو مى و ، سنگ به جام اندازد ( 4 )

حافظا سر ز كُله‌گوشهء خورشيد برآر * بختت ار قرعه بدان ماه تمام اندازد .