ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٧
145
الف - مصراع اول بيت چهارم :
« چون سايه فتاده‌ام به پايش / * آيا بود . . . »
: ( نسخهء خطى حدود نيمهء اول قرن يازدهم ه . ق . صفحه 28 مقدمه و 210 جامع نسخ حافظ ) . - :
« در پاش فتاده‌ام به زارى »
قزوينى . غنى .
ب -
« در پاش فتاده‌ام به زارى * تا دوست مرا به دست گيرد . »
: نسخهء خطى 822 ه . ق . كتابخانهء طوپقاپوسراى اسلامبول ، « مجلد دوم حافظ خانلرى » ص 1133 انتشارات خوارزمى 1362 ه . ش . ) .
الف - آخرين بيت ( - مقطع ) :
« خُرّم دل او كه همچو حافظ * مستى ز مى الست گيرد » :
( نسخهء خطى 825 ه . ق . كتابخانهء نور عثمانيه استانبول - همچنين « نسخهء كتابخانهء طوپقاپوسراى اسلانبول . ) .
ب - : « . . . در مصراع اول بيت آخر « خرّم دل آنكه » بر « خرم دل او كه » ترجيح دارد زيرا مقصود شاعر ، شخص معيّنى نيست كه مشمول دعاست تا « او كه » باشد ، بلكه دعايش جنبهء عمومى دارد و « آنكه » در جاى « هر كه » قرار گرفته است . » ص 323 غزليات حافظ ، به تحقيق « اديب برومند . » .