ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٤
144
144
144
نسيم باد صبا دوشم آگهى آورد * كه روز محنت و غم رو ، به كوتهى آورد
به مطربان صبوحى دهيم جامهء چاك * بدين نويد كه باد سحر گهى آورد
بيا بيا كه تو حور بهشت را رضوان * درين جهان ز براى دل رهى آورد
نسيم زلف تو شد خضر را هم اندر عشق ( 1 ) * زهى رفيق كه بختم به همرهى آورد
به جبر خاطر ما كوش كاين كلاه نمد * بسا شكست كه بر افسر ( 2 ) شهى آورد ( 3 )
چه ناله‌ها كه رسيد از دلم به خرگه ماه ( 4 ) * چو ياد عارض آن ماه خرگهى آورد
رساند رايت منصور بر فلك حافظ * كه التجا به جناب شهنشهى آورد . ( 5 )