ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٧

136

« . . . رفت از قفاى محمل و ما را خبر نكرد . »

ديوان خواجو كرمانى سهيلى ( پاژنگ ) چاپ دوم .

زيرنويس شمارهء « 2 » غزل قبلى . . . بر دل سختش اثر نكرد .

چون سخت بود در دل سنگش اثر نكرد . ( حافظ ق . غ ) حافظ ق . غ :

شوخى مكن كه مرغ دل بىقرار من .

« . . . چون شمع هر كه سركشى از سر بدر نكرد » .

ديوان خواجو كرمانى ، تصحيح سهيلى خوانسارى ، چاپ دوم ، ص 678 .

حافظ ق . غ : بىنظر نكرد حافظ استاد انجوى شيرازى : « او خود گذر به من . . . » .

( حافظ علامه قزوينى : « او خود گذر بما . . . » . ) :

، مصراع اول : من ؛ - مصراع دوم : « ما » ؟ ! ! .

حافظ ق . غ : مقطع نداشته فاقد اين بيت است ، دكتر غنى نيز به تقرير علامه قزوينى در حافظ با يادداشتها و حواشى دكتر غنى چنين توجيه كرده است كه : « تقيد به اينكه حتما غزل داراى تخلص باشد در نزد قدما نبوده است » امّا نويسندهء اين سطور مىگويد كه اجتهاد در مقابل نص فرموده‌اند به دليل و به اعتبار اينكه تمام غزلهاى خواجه مقطع و تخلص دارد . ( حافظ دكتر يحيى قريب ، ص 85 :

« حافظ حديث نغز تو . . . » .

) .