ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٣

134

يار دل بربود و از من روى پنهان كرد و رفت . . . . . ( مصراع نخست مطلع يكى از غزلهاى سيف فرغانى ) .

« خدايا با كه . . . » ( نسخهء خطى استاد مسعود فرزاد ، داراى تاريخ 849 « پنجاه و هشت سال پس از درگذشت حافظ » . ) نسخهء خطى استاد فرزاد « پيش از حدود نهصد هجرى قمرى » ؛ نيز « نسخهء بسيار خوش خط 997 ه‍ . ق . متعلق به سرلشكر فرهاد دادستان ؛ ايضا « نسخهء خطى حدود نيمهء اول قرن يازدهم قمرى اهدائى خانلرى به فرزاد ؛ همچنين نسخهء 805 هجرى ، و ديوان شاعر ساحر « از دكتر همايون‌فرخ » :

« سَحَر ، تنهائىام در قصد جان بود . . . »

. نسخهء 805 ، و ديوان شاعر ساحر :

« كجا گوئيم ما اين درد دلسوز . . . »

. [ نسخهء 805

« كجا گويم كه ما اين . . . »

اشتباه كاتب است ] .

نسخهء خطى « محدود به نيمهء دوم قرن دهم هجرى » متعلق به فرزاد :

« كه ماه ما چنين گفت . . . » .

« نسخهء خطى حدود نيمهء اول قرن يازدهم هجرى اهدائى خانلرى به فرزاد » :

« . . . كه يار ما چنين كرد و چنان كرد »

. الف - نسخ : قزوينى ؛ فرزاد به كوشش دكتر على حصورى ؛ استاد اديب برومند ؛ و چند ديوان معتبر حافظ [ خطى و چاپى ] : « شب تنهائىام در . . . » . - بيت دوم غزل .

: ب - « . . . در بيت دوم « شب تنهائيم » [ ضبط قزوينى ، و پير حسين كاتب ] درست است . و « سحر تنهائيم » [ ضبط خانلرى ] صحيح نمىباشد . » استاد اديب برومند . چاپ « پاژنگ » ص 299 .