ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٩
124
اين غزل در حافظ قزوينى و غنى ، و بعض نسخ نيامده ، ولى در نسخهء خطى قديمى مربوط به سالهاى نزديك به سال درگذشت حافظ ، و نسخ معتبر ديگر آمده ، و بدون هيچ‌گونه شك و شبهه و ترديد ، و بطور قطع و يقين از حافظ است .
حافظ خطى نسخهء 805 :
« من اين مرقع ديرينه »
. حافظ خطى نسخهء 805 :
« . . . كس اين گمان نبرد » .
اين بيت از ديوان حافظ نسخهء 805 هجرى ( كهن‌ترين نسخه ) نقل شد . ( در نسخ بعد از اين تاريخ ، اين بيت ديده نشد البته آن چند نسخه‌اى كه در دسترس ما بود ) .
در نسخه‌هائى بجاى « سخن به نزد سخن‌دان » اين مصراع مندرج است :
« بنزد خواجه سخن‌پرورى مكن حافظ »
. ( نسخهء خطى بىتاريخ متعلق به مسعود فرزاد كه كتابت آن محدود به سالهاى 900 تا 950 هجرى قمريست ، . جامع نسخ حافظ ( چاپ دانشگاه شيراز 1347 ه . ش . ) صفحات 148 و 28 ؛ ديوان حافظ به تصحيح مسعود فرزاد به كوشش على حصورى ، . . . و يكى دو نسخه ديگر :
« به نزد خواجه سخن‌پرورى مكن حافظ »
. امّا جز اين چند نسخه ، بايد گفت كه در تمام نسخى كه اين غزل آمده است اين مصراع را چنين ثبت كرده‌اند :
« سخن به نزدِ سخن‌دان ادا مكن حافظ »
.