ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٦
116
116
116
هر آنكه جانب اهل خدا نگه دارد ( 1 ) * خداش در همه حال از بلا نگه دارد
« حديث دوست نگويم مگر ، به حضرت دوست » : ( 2 ) * كه آشنا سخن آشنا نگه دارد
دلا معاش چنان كن كه گر بلغزد پاى * فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد
گرت هواست كه معشوق نگسلد پيمان * نگاه دار سر رشته تا نگه دارد
صبا بر آن سر زلف اردل مرا بينى ( 3 ) * ز روى لطف بگويش كه جا نگه دارد
نگه نداشت دل ما و جاى رنجش نيست ( 4 ) * ز دست بنده چه خيزد خدا نگه دارد
سر و زر و دل و جانم فداى آن محبوب ( 5 ) * كه حقّ صحبت و عهد وفا نگه دارد ( 6 )
غبار راه گذارت كجاست تا حافظ * به يادگار نسيم صبا نگه دارد .