ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٤

94

بجز هندوى زلفش هيچ‌كس نيست * كه برخوردار شد از روى فرّخ

سياهى نيك بختست آنكه دايم * بود همراز و هم زانوى فرّخ !

شود چون بيد لرزان سرو آزاد * اگر بيند قد دلجوى فرّخ

بده ساقى شراب ارغوانى * به ياد نرگس جادوى فرّخ

دو تا شد قامتم همچون كمانى * ز غم پيوسته چون ابروى فرّخ

نسيم مشك تا تارى خجل كرد * شميم زلف عنبر بوى فرّخ

اگر ميل دل هركس بجائيست * بود ميل دل من سوى فرّخ

غلام همّت آنم كه باشد * چو حافظ بنده و هندوى فرّخ ! .