ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠

6

6

6

به ملازمان ( 1 ) سلطان كه رساند اين دعا را * كه به شكر پادشاهى ز نظر مران گدا را

ز رقيب ديو سيرت به خداى خود پناهم * مگر آن شهاب ثاقب مددى دهد خدا را ( 2 )

مژهء سياهت ار كرد به خون ما اشارت * ز فريب او بينديش و غلط مكن نگارا

دل عالمى بسوزى چو عذار برفروزى * تو ازين چه سود دارى كه نمىكنى مدارا

همه‌شب درين اميدم كه نسيم صبحگاهى * به پيام آشنائى ( 3 ) بنوازد آشنا را

چه قيامت است جانا كه به عاشقان نمودى * رخ همچو ماه ( 4 ) تابان ، قد سرو دلربا را

به خدا كه جرعه‌اى ده تو ، به حافظ سحرخيز * كه دعاى صبحگاهى اثرى كند شما را .