ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٥
79
دومين مصراع مقطع غزل خواجو كرمانى « . . . خاك شو برگذر مردم پاكيزه سرشت » . ديوان خواجو ( سهيلى ) ، ص 399 ( ناصر بخارائى ، متوفاى 779 ق : عيب رندان مكن اى گبر مسلمان صورت . . . زاهد مانند . « از مقالهء سيد على ميرافضلى » ، نشر دانش ، مرداد و شهريور 1369 [ تهران ] فصلنامه ، ص 34 ) :
حافظ ، متوفاى 791 ق :
« عيب رندان مكن اى » زاهد پاكيزه سرشت ! .
« گر نيكم و گر بدم ، تو شو نيك . . . . تو خوش باش » .
ناصر . . . ( همان‌جا و همان صفحه )
من اگر نيكم و گر بد تو برو خود را گوش . . .
[ گاف و كاف فارسى ] : . . . « . . . تعبير گوش داشتن و گوش . . . گرفتن و گوش كردن [ و امثال آن همين كلمه در بيت حافظ ] در متون فارسى به تكرار آمده است ، بيشتر در معنى پائيدن و مراقبت و محافظت كردن ، نگهبانى كردن ، توجه داشتن و نگهداشتن و حفظ كردن ، انتظار كشيدن و معانى نزديك به آن است و همين معنى را در كاربردهاى گوناگون گوشيدن هم مىبينيم . . . » دكتر على رواقى ( نقل از : « گلچرخ » ، ماهنامه ، چاپ تهران - شمارهء 4 ، آبان 1371 - ص 12 - از مقالهء : « شرحى بر يك بيت حافظ » . ) .
« برفتند و هركس درود آنچه كشت . . . »
بوستان سعدى ، تصحيح دكتر غلامحسين يوسفى ، انتشارات خوارزمى ( تهران ) چاپ دوم 1363 ه . ش . ص 188