ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٤

54

54

54

ز گريه مردم چشمم نشسته در خون است * ببين كه در طلبت حال مردمان چون است

به ياد لعل تو و چشم مست ميگونت * ز جام غم مى لعلى كه مىخورم خون است

ز مشرق سر كوى آفتاب طلعت تو * اگر طلوع كند طالعم همايون است

حكايت لب شيرين كلام فرهادست * شكنج طره ليلى مقام مجنون است

دلم بجوى كه قدّ تو ، سرو دلجوى است * سخن بگو كه كلامت لطيف و موزون است

ز دور باده به جان راحتى رسان ساقى * كه رنج خاطرم از جور دور گردون است

از آن دمى كه ز چنگم ( 1 ) برفت رود عزيز * كنار ديدهء من همچو رود جيحون است ( 2 )

چه گونه شاد شود اندرون غمگينم * به اختيار كه از اختيار بيرون است

ز بيخودى طلب يار مىكند حافظ * چو مفلسى كه طلبكار گنج قارون است .