ديوان حافظ ناشنيده پند ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٨

51

51

51

لعل سيراب به خون تشنه لب يار من است * و ز پى ديدن او ، دادن جان كار من است

شرم از آن چشم سيه بادش و مژگان دراز * هر كه دل بردن او ديد و در انكار من است

ساربان رخت به دروازه مبر كآن سر كوى * شاهراهى است كه سر منزل دلدار من است

بندهء طالع خويشم كه درين قحط وفا * عشق آن لولى سرمست خريدار من است

طبلهء عطر گل و درج ( 1 ) عبيرافشانش * فيض يك شمّه ز بوى خوش عطّار من است

باغبان همچو نسيمم ز درِ باغ مران ( 2 ) * كآب گلزار تو از اشك چو گُلنار من است

شربت قند و گلاب از لب يارم فرمود * نرگس او كه طبيب دل بيمار من است

آنكه در طرز غزل نكته به حافظ آموخت * يار شيرين سخن نادره‌گفتار من است .