دروس في علم الأصول ( الحلقة الأولى ) ( قواعد كلى استنباط ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٦

خلاصهء مطالب گذشته

خلاصهء مطالب گذشته

خلاصهء مطالب گذشته

1 . تعارض دو دليل محرز به معناى تنافى مدلول آن دو است .

2 . صدور دو دليل قطعى الدلالة كه معارض هم باشند از طرف شارع محال است .

3 . نص بر ظاهر ، خاص بر عام ، مقيد بر مطلق و حاكم بر محكوم مقدم است . جمع ميان دو دليل را در اين موارد جمع عرفى مىگويند .

4 . اگر امكان جمع عرفى ميان دليلين متعارضين موجود نباشد ، به هيچ‌كدام نمىتوان عمل كرد .

5 . تعارض دليل لفظى قطعى با دليل عقلى قطعى محال است .

6 . دليل لفظى غير قطعى بر دليل ظنى عقلى مقدم است و دليل عقلى قطعى بر دليل لفظى غير قطعى مقدم است .

7 . اصل استصحاب حاكم بر اصل برائت و مقدم برآن است .

8 . دليل محرز بر اصل عملى مقدم است . چون اگر دليل محرز قطعى باشد ، ديگر شكى باقى نمىماند و اگر دليل محرز ظنى باشد - كه از آن تعبير به اماره مىكنند - قاعده آن است كه « امارات بر اصول حاكم هستند . »

و آخر دعوانا ان الحمد لله رب العالمين