كفاية الأصول ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٩

اتحاد معنى اسمى و حرفى

و تأمل فيما وقع في المقام من الأعلام ، من الخلط و الاشتباه ، و توهم كون الموضوع له أو المستعمل فيه في الحروف خاصا ، بخلاف ما عداه فإنه عام .

و ليت شعري إن كان قصد الآلية فيها موجبا لكون المعنى جزئيا ، فلم لا يكون قصد الاستقلالية فيه موجبا له ؟ و هل يكون ذلك إلا لكون هذا القصد ، ليس مما يعتبر في الموضوع له ، و لا المستعمل فيه بل في الاستعمال ، فلم لا يكون فيها كذلك ؟ كيف ، و إلّا لزم أن يكون معاني المتعلقات غير منطبقة على الجزئيات الخارجية ؛ لكونها على هذا كليات

اين توهم شده‌اند كه : موضوع له يا مستعمل فيه در حروف را خاصّ پنداشته‌اند ، بر خلاف موضوع له در غير حروف [ - اسم و فعل ] ، زيرا [ به عقيدهء آنان ، معانى غير حروف ] ، عامّ هستند .

و اى كاش مىدانستم اگر قصد آليت در حروف ، موجب جزئيت معانى حرفى است ، پس چرا قصد استقلاليت در اسماء سبب جزئيت نمىشود ؟ [ در حالىكه اگر در معناى حروف ، لحاظ كردن دخيل باشد - مثلا « من » براى ابتدائيت ملحوظ ، وضع شده باشد - پس بايد در معناى اسماء نيز دخيل باشد ، و واژهء « الابتداء » نيز براى ابتدائيت ملحوظ ، وضع شده باشد . در نتيجه بايد همهء اسمها ، معناى جزئى داشته باشند ، و اين بر خلاف اجماع است ] . و آيا اين [ ادعا : عدم جزئيت معانى اسمى ] ، فقط بخاطر آن است كه قصد استقلاليت ، در موضوع له يا مستعمل فيه اسماء ، اعتبار و لحاظ نشده ، و بلكه از قيود استعمال است ، [ اگر چنين است - كه هست - ] پس چرا در حروف اين‌چنين نباشد ؟ و چگونه [ حروف همانند اسماء نباشند ] در حالىكه در غير اين صورت [ در صورتى كه لحاظ و تصور آلى در معناى موضوع له يا مستعمل فيه حروف دخيل باشد ] ، لازم مىآيد كه معانى متعلقات حروف [ مانند : بصره ، كوفه ، سير در « سر من البصرة إلى الكوفة » ] هرگز بر جزئيات خارجى [ - كوفه ، بصره و مسافرت كردن در عالم خارج ] منطبق نشوند ، زيرا متعلقات ، بر اين اساس [ - دخيل بودن لحاظ و تصور در موضوع له و مستعمل فيه ] ،