غاية السؤول في شرح كفاية الأصول ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٧

[ جواب آخوند به اشكال اول صاحب فصول ]

على هذا 1 ) القضيه المحكيه بها 2 ) مركبة من جزئين 3 ) . . . المنتسبين . 4 ) قلت يمكن ان يقال 5 )

1 ) يعنى بنابر عدم اعتبار دلالت

2 ) ضمير به لفظ برمىگردد

3 ) يعنى مركب از محمول و نسبت

4 ) يعنى موضوع و محمول

5 ) جواب از اشكال صاحب فصول است :

[ جواب آخوند به اشكال اول صاحب فصول ]

[ جواب آخوند به اشكال اول صاحب فصول ]

مقدمتا بايد بگوييم كه تغاير بين دو چيز به دو گونه است :

1 - تغاير حقيقى : يعنى واقعا و در خارج دو چيز از هم جداست مثل تغايرى كه بين دو نفر موجب و قابل هست و با هم‌ديگر صيغه عقد نكاح يا بيع را مىخوانند .

تغاير اعتبارى : يعنى دو چيز در خارج از يكديگر جدا نيستند بلكه ادعا و اعتبارا آن دو را از يكديگر جدا فرض مىكنيم مثل شخصى كه وكيل مىشود صيغه عقد نكاح را براى دو نفر بخواند ، زمانى كه از طرف زوجه صيغه را مىخواند موجب و زمانى كه از طرف زوج صيغه را مىخواند قابل است ، پس آن شخص ادعا و اعتبارا دو شخص است در حالى كه در خارج يك نفر مىباشد . حال جواب مرحوم آخوند از ايراد اول صاحب فصول اين است :

درست است كه دال و مدلول در ذات و نفس الامر اتحاد دارند اما اعتبارا با يكديگر تفاوت مىكنند و همين مقدار براى اطلاق لفظ و اراده شخص كفايت مىكند