أوصاف الأشراف ( فارسى ) — الصفحة ٤٧

فصل دوّم ( در تفّكر )

فصل دوّم ( در تفّكر )

فصل دوم ( در تفكر )

قال اللّه تعالى سبحانه : ا و لم يتفكروا في انفسهم ما خلق اللّه السموات و الارض و ما بينهما إلا بالحق 30 : 8 .

هر چند در معنى تفكر وجوه بسيار گفته‌اند ، خلاصه همهء وجوه آن است كه تفكر سير باطن انسانيت از مبادى به مقاصد ، و نظر را همين معنى گفته‌اند در اصطلاح علما ، و هيچكس از مرتبهء نقصان به مرتبهء كمال نتواند رسيد الا به سيرى ، و به اين سبب گفته‌اند اوّل واجبات تفّكر و نظر است ، و در تنزيل حثّ بر تفّكر زياده از آن است كه بر توان شمرد :

« إن في ذلك لايات لقوم يتفكّرون » 45 : 13 .

و در حديث آمده است :

« تفّكر ساعة خير من عبادة سبعين سنة »

و ببايد دانست كه مبادى سير كه از آنجا آغاز حركت بايد كرد ، آفاق و انفس است ، و سير استدلال است از آيات هر دو ، يعنى از حكمتهائى كه در هر ذرّه از ذرات است هر يكى از اين دو كون يافته

( 1 ) روم - 8 .

( 2 ) - رعد - 3 .

( 3 ) - بحار الانوار 68 - 327 .