أوصاف الأشراف ( فارسى ) — الصفحة ٢٩
فصل اول ( در توبه )
جماعت فرموده است :
« يا اّيها الذين آمنوا توبوا إلى اللّه توبة نصوحا عسى ربّكم ان يكّفر عنكم سيّئاتكم » 66 : 8 .
و نيز فرموده است :
« اّنما التّوبة على اللّه للذين يعملون الّسوء بجهالة ثم يتوبون من قريب فاولئك يتوب اللّه عليهم » 4 : 17
.
و اّما توبه خاص كه از ترك اولى باشد شرائط آن از اين
معنا كه ياد كرده شده مفهوم
مىشود ، و در اين باب فرموده است : « لقد تاب اللّه على النّبى و المهاجرين و الانصار الذين اتّبعوه في ساعة العسرة » 9 : 117 .
و اّما توبه اخصّ از دو چيز بود : يكى از التفات سالك به غير مطلوب ، و به اين سبب گفته‌اند : « اليمين و الشّمال مضلّتان » .
و دوم از عود به مرتبه‌اى كه از آن مرتبه ترقى بايد كرد
به التفات بدان مرتبه بر وجه رضا به اقامت در آنچه اين جمله ايشان را گناه باشد ، و به اين سبب گفته‌اند : « حسنات الابرار سيئات المقرّبين »
و ايشان را از آن گناه به توبه و استغفار و ترك اصرار و ندامت بر فوات گذشته ، و تضرع به حضرت آفريدگار تعالى و تقدس پاك بايد باشد .
من تاب و اخلص سرّه للّه فاللّه له « انّ اللّه يحب التّوابين و يحبّ المتطهرين » 2 : 222
. .
( 1 ) تحريم - 8 .
( 2 ) - نساء - 17 .
( 3 ) - ن : معانى .
( 4 ) - ن و گ : معلوم .
( 5 ) - توبه - 117 .
( 6 ) - نهج البلاغه عبده - خطبه 16 - ص 50 .
( 7 ) - ن : و دوم از عود به مرتبه‌اى كه از آن مرتبه ترقى كرده باشد ، يا التفات به آن مرتبه بر وجه رضا به اقامت در آن مرتبه ، يا خود نفس اقامت در مرتبه‌اى كه از آن مرتبه ترقى بايد كرد ، چه اين جمله ايشان را گناه باشد .
( 8 ) - بقره - 222