أوصاف الأشراف ( فارسى ) — الصفحة ٢١

فصل ششم ( در اخلاص )

قال الله سبحانه و تعالى : و ما امروا الا ليعبدوا اللّه مخلصين له الدّين 98 : 5

پارسى اخلاص ، ويژه كردن باشد ، يعنى پاك كردن چيزى از هر چيزى كه غير او باشد و با او در آميخته باشد ، و اينجا به اخلاص آن مى خواهند كه هر چه گويد و كند ، قربت

به خداى تعالى بود و خاص خالص به سوى او كند كه هيچ غرضى ديگر از دنيوى و اخروى

با آن نياميزد « الا للّه الدين الخالص » 39 : 3 .

و مقابل اخلاص آن بود كه غرض ديگر با آن در آميزد ، مانند حب جاه و مال ، يا طلب نيكنامى ، يا طمع ثواب آخرت ، يا از جهت نجات و رستگارى از عذاب دوزخ ، و اين همه از باب شرك باشد .

و شرك دو نوع بود : جلى و خفى . اّما شرك جلى آن بت پرستى بود ، و باقى همه شرك خفى باشد .

قال صلّى اللّه عليه و آله : « نيّة الشّرك في امّتى اخفى من

( 1 ) بينه - 5 .

( 2 ) - ن : طلب قربت .

( 3 ) - ن : نه دنياوى و نه آخرتى .

( 4 ) - زمر - 3 .