مباحث في علوم القرآن ( پژوهشهائى درباره قرآن و وحى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤
فصل اول نامهاى قرآن و ريشه‌هاى لغوى آن
« مجموعه وحى » است كه از جانب خداوند فرستاده مىشود و بر قلب رسول كريم فرود ميآيد .
نامهاى شايع و مشهور قرآن همين‌ها هستند كه بر شمرديم ولى بعضى از دانشمندان اين رشته ، تعداد القاب قرآن را خيلى بيش از اينها ذكر كرده‌اند مثلا « زركشى » از « قاضى شيذلر » 19
نقل كرده كه قرآن پنجاه و پنج لقب دارد .
ترديدى نيست كه اين مبالغه از مخلوط كردن « نام » و « صفت » ناشى شده و اين عده صفت را به جاى نام گرفته‌اند . بنا بر اين روش « العلى » يكى ديگر از نامهاى قرآن است چون در قرآن آمده :
وَ إِنَّهُ فِي أُمِّ الْكِتابِ لَدَيْنا لَعَلِيٌّ حَكِيمٌ
20
. و همچنين « المجيد » و « العزيز » و « العربى » كه در آياتى از قرآن به كار برده شده
21
بنا به عقيده اين عده از جمله نامهاى قرآن ميباشند و بعضى از علماء
22
با اين روش براى قرآن نود و چند نام ذكر كرده‌اند .
در هر حال « قرآن » را بهر نام كه بخوانيم اين كتاب عبارتست از كلام معجزه‌اى كه بر پيامبر اكرم ( ص ) نازل گرديده و در مصاحف به نگارش در آمده و بطور متواتر از پيامبر نقل گرديده و تلاوت آن نيز بى كم و زياد كردن بايد به همان صورت انجام گيرد كه بدست ما رسيده است . تعريف قرآن به اين شكل مورد اتفاق علماى اصول ، همهء فقهاء و دانشمندان لغت عرب است .