تحفة الزائر — الصفحة ٢٢٢
فصل اوّل : در اخبارى است كه دلالت بر وجوب زيارت آن حضرت مىكند ، و بر اينكه به خوفْ تركِ زيارت نبايد كرد ، و بيان مدّتى كه بايد عودبه زيارت آن حضرت كردن
در غايت ضعف ايمان خواهد بود .
و احوط آن است كه در زيارت آن حضرت و حضرت رسول صلى الله عليه و آله ، بلكه در زيارت هر امامى ، در مرتبه اوّل قصد سنّت نكند ، بلكه به قصد قربت تنها به عمل آورد .
و ايضاً از بسيارى از احاديث ظاهر مىشود كه تقيّه و خوف عذر نمىشود در ترك زيارت آن حضرت .
و اين خلافِ مشهور ميان علما ، و منافى عموم احاديث تقيّه است . و دور نيست كه مراد اين باشد كه خوفهاى سهل كه مبتنى بر احتمالات بعيده باشد ، يا خوف فوت منافع دنيويه ، يا فوت مالى ، يا ضرر سهلى - از خفّتى و اهانتى - اينها را مانع نبايد كرد . واللَّه يعلم .
و به سند معتبر از على زرگر مروى است كه حضرت صادق عليه السلام فرمود كه :
يا على شنيده‌ام كه جمعى از شيعيان هستند كه يك سال و دو سال بر ايشان مىگذرد و به زيارت امام حسين عليه السلام نمىروند !
گفت : فداى تو شوم ، جمعى را مىشناسم كه چنين اند .
فرمودند كه : واللَّه كه ايشان بهرهء خود را خطا كرده‌اند ، و از ثواب خدا ميل كرده‌اند ، و از مجاورت محمد صلى الله عليه و آله دور شده‌اند .
گفت : فداى تو شوم ، در هر چند گاه زيارت مىبايد كرد ؟
فرمود كه : اگر توانى در هر ماه آن حضرت را زيارت كن .
گفت : نمىتوانم ، زيرا كه به دست خود كار مىكنم ، و كارهاى مردم در دست من است ، و يك روز غايب از مكان خود نمىتوانم شد .
فرمود كه : تو و هركه به دست خود كار كند معذور است ، و مقصود من كسى بود كه به دست خود كار نكند ؛ از آنها كه اگر هر جمعه بروند برايشان آسان است . ايشان را نزد خدا و رسول خدا در قيامت عذرى نخواهد بود .
گفت اگر شخصى را به نيابت خود بفرستد جايز است ؟
فرمود كه بلى ، اما رفتن خودش ثوابش بيشتر است ، و نزد پروردگارش بهتر