زينب عقيله بنى هاشم ( س ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٤
در مجلس پسر زياد
پسر زياد براى پرده‌پوشى كردن رسوايى خود با يك جمله به اين گفت وگوى پرمخاطره كه براى او بسيار گران تمام شده بود پايان داد و گفت : اين زن سجع و قافيه نيكو مىآورد و سخن به سجع و قافيه مىگويد ، پدرش هم سجع‌گوى و شاعر بود !
زينب در پاسخش فرمود :
« يابْنَ زِيادٍ ! مالِلْمَرأَةِ وَ السَجاعَةِ ؟ انَّ لي عَنِ السَجاعَةِ لَشُغْلًا وَ لكِنْ صَدْري نَفَثَ بِما قُلْتُ »
[ اى پسر زياد ! زن رابا سجع‌گويى چه كار ؟ مرا بدان دلبستگى نيست و آنچه شنيدى سوز سينه‌ام بود كه برزبان آمد ! ]
* * * در اينجا ديگر پسر زياد مصلحت نديد با زينب سخن بگويد و بيش ازاين خود را در انظار حاضران رسوا و شرمنده سازد از اين‌رو متوجه حضرت علىبن الحسين عليه السلام كه او را به‌صورت اسيران وارد مجلس كرده بودند و با آن حضرت به گفت و گو پرداخت و با همان شيوهء نخست دوباره نام خدا را بر زبان جارى ساخت و چون نام آن‌حضرت را پرسيد و به دو گفتند نامش علىّ بن‌الحسين است ، پرسيد : مگر خدا علىّبن‌الحسين را در كربلا نكشت ؟
امام عليه السلام پاسخ داد :
« قَد كانَ لي اخٌ يُسَمّى عَلِيّاً قَتَلَهُ النّاسُ » !
[ من برادر ديگرى داشتم كه نامش على بود و مردم او را كشتند ! ]