زينب عقيله بنى هاشم ( س ) ( فارسى ) — الصفحة ٥١

در روز عاشورا

شه سراپا گرم شوق و مست ناز * گوشهء چشمى بدانسوكرد باز

ديد مشكين مويى از جنس زنان * بر فلك دستى و دستى بر عنان

زن مگو ، مرد آفرين روزگار * زن مگو ، بنت الجلال ، اخت الوقار

زن مگو ، خاك درش نقش جبين * زن مگو ، دست خدا در آستين

از قفاى شاه رفتى هر زمان * بانگ مهلًا مهلًاش بر آسمان

كى سوار سرگران ! كم كن شتاب * جان من ! لختى سبكتر زن ركاب

تا ببويم آن شكنج موى تو * تا ببوسم آن رخ دلجوى تو

* * *

پس زجان برخواهر استقبال كرد * تا رخش بوسد الف را دال كرد

شد پياده بر زمين زانو نهاد * برسر زانو سربانو نهاد

همچو جان ، خود را در آغوشش كشيد * اين سخن آهسته در گوشش دميد

كى عنان گير من آيا زينبى * يا كه آه دردمندان درشبى