رسالهء سه اصل ( فارسى ) — الصفحة ٢٤

[ باب اول ] فصل اول در بيان اصل اول

گوئى كه عقل ما و دل ما و جان ما * اين ما و من كه گفت به من بازده جواب

نيكى ستاره‌ايست كزو مىكند طلوع * انسان حقيقتى كه به دو دارد انتساب

او لب هستى تو و آنگه تو قشر آن * زين قشر ناگذشته كجا بينى آن لباب

( 41 ) هر كه معرفت نفس حاصل نكرده باشد هيچ عمل او را سود نبخشد :

" من لم يكن للوصال أهلا " * " فكل إحسانه ذنوب "

( 42 ) ايمان حقيقى كه آن منشا قرب و ولايت حقست كسى را حاصل آيد كه از ظلمات دواعى قواى بدنى گذشته بمقام نور روح رسد .

" اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ " ، و اين مقامست كه " فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ " خبر از آن داده ، پيش ازين مرتبه هر حسنه اى حكم سيه داشت زيرا كه " الاناء تترشح بما فيه " . هر عمل كه از جسم صادر شود همچو جسم ظلمانى است و بىثبات ، و همچو جسم در صدد تغير و زوال و