رسالهء سه اصل ( فارسى ) — الصفحة ١٤٧

منتخب مثنوى صدر المحققين محمد بن ابراهيم شيرازى

هيچ افتد كز سر عجز و نياز * عرضه دارد بيدلى رنج دراز

هيچ افتد كز درون عذر خواه * راه يابد بيدلى در بارگاه

هيچ افتد آفتابى را كه او * سايه اندازد بفرق خاك كو

هيچ افتد پادشاهى را همى * كز گدائى بشنود درد و غمى

ناله و فريادم از حد در گذشت * يك كس از حال درون واقف نگشت

غير آن كو آفريده جان پاك * مو بمو داند درون دردناك

غير آن كو حكمتش را اين نكوست * اين دل سوزان گلى از باغ اوست

دوست مىدارد درون پر زدرد * انكسار دل بر او نيست خورد

ديده پرخون قوى سرمايه است * عاشقان را خون دل پيرايه است

يا رب اين انده‌گساران را چه شد * گريه ابر بهاران را چه شد

همدمى كو تا برأفت يكزمان * اشك ريزم از غم راز نهان

اينكه گفتم شكوه نبود اى صبا * واقفست او بر ضمير مدعا

اين همه دادست اين بيداد نيست * گر همه جورست غير از داد نيست

عدلها و جورها از داد اوست * گريه‌ها و سوزها از ياد اوست

جورها با ياد او جز داد نيست * جان به غير از ياد او دلشاد نيست

ديدها از شوق او در گريه است * نالها از روى او در مويه است

اشك و آه من گواه من بسست * شاهد اين شعله آه من بس است

محنت از وى مايه شادى بود * بندگىاش تخم آزادى بود

كافرم گر ذره‌اى از درد او * مىفروشم بر دو عالم ماه رو

محنتى كز وى بود آن دولت است * دولتى كز وى نباشد خجلت است