رسالهء سه اصل ( فارسى ) — الصفحة ١٤٦

منتخب مثنوى صدر المحققين محمد بن ابراهيم شيرازى

دل كه نبود با كه سازد انجمن * جان كه نبود با كه گويد كس سخن

بسكه ديدم از فلك جور و محن * سير گشتم از وجود خويشتن

دل گرفت از فرقت يار وطن * تا به كى بتوان بمحنت زيستن

تا به كى بايد نشستن اين چنين * بى جمال گلرخان نازنين

تا به كى باشد درين محنت سرا * تن زده خامش نشسته بىنوا

ديده را بى روى ياران نور نه * سينه را بى ميگساران شور نه

نه بدل در راحتى بى رويشان * نه بديده خواب بى ابرويشان

اين چنين محروم در عالم مباد * بر دل كس اين چنين ماتم مباد

كار كس هرگز چنين درهم نشد * كس چنين در دام غم محكم نشد

در سيه روزى كسى چون من مباد * همچو من اندر جهان يكتن مباد

دلفكارى اشكبارى بنده‌اى * بىقرارى بيدلى افگنده‌اى

از وطن گم گشته محنت كشى * خاكسارى خسته مجنون وشى

نه به بالينى سرى بى غم نهاد * نه به بستر ديده بى نم نهاد

بس ستمها كز خسان بر وى رسيد * بس جفاها كز كسان ديد و شنيد

در جهان از هر خسى خارى كشيد * از نگونساران چها ديد و شنيد

بس جواهر كز سخن بر باد رفت * بس سخن كز خامشى از ياد رفت

چون نسازد پردهاى غمگسار * چون نگريد از غم دل زار زار

اى صبا بر خوان چنين و صد چنين * بر جوانان چمن زين مستكين

پس بگو اى ماه رويان زمان * اى پرى رويان و اى شه زادگان

هيچ بتوان خاطرى را شاد كرد * دلفكارى را زبند آزاد كرد