رسالهء سه اصل ( فارسى ) — الصفحة ١٣٨

منتخب مثنوى صدر المحققين محمد بن ابراهيم شيرازى

كاملان را آرزو نى غير دوست * ناقصان را حور و غلمان بس نكوست

جمله نيكان رشحه‌اى از ذات او * حسنها دان پرتوى زآيات او

دل گرفت از صحبت اين ناكسان * ساقيا يكره زخويشم واستان

ساقيا جانم گرانى مىكند * آسمانى پاسبانى مىكند

ثقل جان از خفت مى دور كن * اين گرانرا زان سبك پر نور كن

جنبشى ده قالب افسرده را * زنده كن از روح راح اين مرده را

پاك كن از زنگ غم اين سينه را * آب ده اين كشته ديرينه را

خاك آدم را زمى تعمير كن * صحن و بام خانه را تنوير كن

آفتاب مى چه اندر سينه تافت * از دريچه ديدگان بيرون شتافت

نورش اندر ديده چون منزل گرفت * صورت جانان درو محفل گرفت

هر فسرده لايق اين جام نيست * لايق اين سينه هر خام نيست

كن مصفا زآب مى اين خانه را * صحن و بام منزل جانانه را

ساقى از يك جرعه مى جانم بده * از شعاع نورش ايمانم بده

جوهرش گر زانكه پيدا شد بفرش * شعله نورش فروزد تا بعرش

گر بخواندستى زقرآن اصلها * فرعها و رزقها دان در سما

ساقيا در ده ميى از نور روح * كاتش دل وا نشيند زان صبوح

پرتو اين نور چون در دل فتد * جمله آتشهاى نخوت بشكند

آن ميى كزوى بسوزد هر چه هست * هر چه از خارو خس پندار رست

آن ميى كزوى بسوزد رود نيل * چون بدل منزل كند چون جبرئيل

آتش اين مى نه جسمانى بود * كى زجسمانى گريزد ديو و دد