رسالهء سه اصل ( فارسى ) — الصفحة ١٣٧

منتخب مثنوى صدر المحققين محمد بن ابراهيم شيرازى

تا به كى باشم بكنجى منزوى * با رفيقان خسيس دنيوى

از نفاق ناكسان تنگ آمدم * بس كه ديدم گمرهان گمره شدم

گر چه در صورت بادم مىرسند * ليك در معنى زحيوان واپسند

ز امتزاج اين خسان عنصرى * باز ماندم از سپهر و مشترى

جملگى در خشم و شهوت همچو دد * مايه نار جهنم از حسد

ساقيا از مى دلم را ده حضور * فارغم گردان زحور و از قصور

چون حضور دل شود كس را مقام * فارغ آيد از بهشت خاص و عام

نارسيده سوى بستان مىدود * همچو طفلان ميل پستان مىكند

شهوت دنيا هنوزش در دل است * نفس را اين اوليت منزل است

ميل پستان زنان دارد هنوز * حور و غلمان همسران خواهد هنوز

همچو طفلان جوى شيرش آرزوست * جوى شير و انگبين در خورد اوست

جوى شير و انگبين خواهد دلش * صحبتى با نازنين خواهد دلش

چون به اتراب و كواعب خو گرست * طاعتش را لاجرم آن در خورست

هر كه او شد آشنا با روى دوست * مى نه‌بيند يك نظر جز سوى دوست

نيست فرقى نزد مرد شه شناس * گر برهنه بيندش يا در لباس

عاشقى كو طالب جانان بود * در لباس و در عرا يكسان بود

هست مردم بيشتر حق ناشناس * غير عارف نيست يك كس با سپاس

زشت و زيبا نزد عارف يك سرست * زانكه او را همتى بالاترست