رسالهء سه اصل ( فارسى ) — الصفحة ١٣٤

منتخب مثنوى صدر المحققين محمد بن ابراهيم شيرازى

ساقيا سوزى در افتاده بدل * دل شده همچون زباله مشتعل

روغن مى تا نريزى در دماغ * آتش افتد در وى و سوزد چراغ

گر نريزى روغن مى در وجود * منطفى گردد فتيله همچو دود

جام من گر پر بود از روح مى * مىتوانم شد بنورش تا بحى

ور شود خالى تنم از نور مى * گام نتوانم زدن در راه وى

ساقيا جامى كه بى خويش آمدم * يك قدم از خويشتن پيش آمدم

بى شعاعش شمع دل را سوز نيست * ربط من با جام مى امروز نيست

آشنائيهاى سابق خوش بود * با نكوروئى كه بس دلكش بود

جان بىعشق و دلى بىسوز غم * آن بود بادى و اين خاكى بهم

خيز و آب از ديده و آتش زدل * جمع كن با خاك و باد مشتعل

آب چشم و آتش دل با هم است * اين دو همره منفصل از هم كم است

آتش اين دودها جسمانى است * آتش عقل آتش روحانى است

دودهاشان عاقبت گردد تباه * خانه دل مىشود از وى سياه

راه حق را جز بنور حق كه ديد * كى توان با آتش نخوت رسيد

جز بنور روح قدسى طى راه * كى توان كردن سوى شهر إله

زين عناصر تا نكردى دل كسل * كى شوى با روح قدسى متصل

ساقيا مستم كن از جام الست * تا بمستى وا نمايم هر چه هست

ساقيا مستم كن از جام بلور * تا مبدل گردد اين ماتم بسور

ساقيا بر كف نهم جامى كزو * كشف گردد راز گيتى مو بمو

باده‌اى كزوى درون روشن شود * خانه تاريك دل گلشن شود