رسالهء سه اصل ( فارسى ) — الصفحة ١٣٣

منتخب مثنوى صدر المحققين محمد بن ابراهيم شيرازى

با وجود اين طلب كارى چست * هرگز از مقصود خود كامى نجست

شب سيه پوشد فلك در ماتمش * آتش اندر سينه دارد از غمش

يك قدم ننهاده كس از خط برون * نه كسى را آگهى از چند و چون

ليك آن كو يك قدم دارد سبق * مىربايد عقل و جان از قرب حق

هر كه را گامى در اين ره پيش بود * در نهادش نور هستى بيش بود

گر كنى يك ره نظر در شهر جان * نفرت آيد مر تو را زين خاكدان

گر بيندازى نگاهى سوى دل * كم شوى در كار دنيا مشتغل

گر بيابى ذوق معنى يك نفس * تلخ گردد بر مذاقت هر هوس

گر زطيب شهر جان آگه شوى * زين رياحين جهان تو نشنوى

گر سماع نغمه مستان كنى * گوش دل با سوى اين دستان كنى

گر ببينى لحظه‌اى شهر خدا * مردمان پيشت شود مردم كيا

نفس نبود از جهان آب و خاك * پرتوى دان اوفتاده در مغاك

ميل دنيا چون كند گمره شود * از خساست همچو خاك ره شود

ساقيا مى در قدح كن بهر من * وارهان جان را زقيد خويشتن

زان ميى كز وى بر افروزد روان * مىتوان ديدن بنورش آن جهان

آن ميى كاندر شعاع او زدور * از برون و از درون يابد ظهور

آن ميى كز وى توان افروختن * شمعها بى آتش و آتش زدن

آتش اين مى ندارد هيچ آب * آب و آتش كى كند يك جا ماب

قطره‌اى از بحر او شمش منير * ذره‌اى از جرم او جرم اثير