رسالهء سه اصل ( فارسى ) — الصفحة ١٣٢

منتخب مثنوى صدر المحققين محمد بن ابراهيم شيرازى

بر وجود او بود ذاتش گوا * لمعه‌اى مىدان زذاتش ما سوا

كيست غير از حق كه بتواند ستود * مدعى را كوست خلاق وجود

كس نگويد وصف او جز ذات او * از كما اثنيت بر خوان اين نكو

صدر و بدر آفرينش از حيا * در ثنايش گفت لا احصى ثنا

اين ستايش نيست جز احسان او * شكرها يك لقمه دان از خوان او

پيره زال سبحه گردان نفس كل * از قصور خويش دايم منفعل

كوكبان ثابت و سيار را * دور در رشته كشد بهر ثنا

آسمان از دهشت تعظيم حق * از كواكب بر جبين دارد عرق

نفس كلى ساقى انعام او * وين كواكب قطره‌ها بر جام او

سطح گردون سقف زندان خانه‌اش * جوهر افلاك يك ديوانه‌اش

عالم ابعاد دهليز درش * هست سنگ انداز كيوان بر سرش

عالم اجرام چون منزل گهيست * جرم خور همچون چراغى بر رهيست

از كمالش هفت گردون ذره‌اى * از نوالش هفت دريا قطره‌اى

هست دريا تشنه ديدار او * سوز خور از حسرت رخسار او

نور خورشيد از جمالش لمعه‌اى * آب دريا در فراقش دمعه‌اى

گريه باران زشوق روى اوست * ناله رعد از هواى كوى اوست

بسكه گردون قطره زد در جستجو * گه به پهلو گه بسر شد كوبكو

پاى تا سر گشت پر از آبله * با هزاران شمع اندر قافله

نه گرفتى از رخش يكدم نشان * نه جمالش را همى ديدى عيان