رسالهء سه اصل ( فارسى ) — الصفحة ٦٩

[ باب هفتم ] فصل ديگر در بيان نصيحت و تنبيه بر طريق سعادت و شقاوت

يكى نوريست از حق پرتو افكن * زمين و آسمان زان گشته روشن

بنور حق توان راه يقين رفت * ازينجا تا بملك داد و دين رفت

تو اى محجوب ازان نور اى سيه‌دل * از ان ماندى به دنيا پاى در گل

چنان محبوس اين محسوس گشتى * كه از عقل و خرد مايوس گشتى

وجودى در جهان چون آدمى نيست * جز او كس را بايزد همدمى نيست

حقائق را به دو پيوند ازانست * كه جانش سايه خورشيد جانست

اگر نه جانش از حق نور تابست * چرا هر چيز را با وى حسابست

دل او چشمه آب حيات است * كه در وى زندگى كائناتست

ضميرش مردگانرا نفخ صورست * كه صورت هر حقيقت را چو كورست

ضميرش هست چون صحراى محشر * كه در وى حشر ميگردند يكسر

برون آرد زهر محسوس جانى * بسازد در خود از جانها جهانى

بيكدم طى كند هر دو جهان را * زمين بگذارد و هم آسمان را