رسالهء سه اصل ( فارسى ) — الصفحة ٦٨

[ باب هفتم ] فصل ديگر در بيان نصيحت و تنبيه بر طريق سعادت و شقاوت

( 103 ) و همچنين‌اند جماعتى كه به غير از حق تعالى به هيچ مجردى قائل نيستند ، و بيشتر معلوم شد كه هر كه عالم را منحصر در عالم حس و عالم شهادت داند ، وى از منكران نشاه قيامتست ضميرا و اعتقادا ، و از جمله كسانى نيست كه " الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ " بر ايشان صادق باشد .

و هر كه روز آخرت را از جنس روزهاى دنيا شمرد ، حقيقة از جمله " يؤمنون باليوم الآخر " نخواهد بود .

( 104 ) پس معلوم شد كه فرق از زمين تا آسمان حاصلست ميانه اسلام زبانى و ايمان قلبى . نه هر كسى كه بلفظ اقرار نمايد به اركان دين وى مؤمنست ، اگر چه به ظاهر احكام مسلمانان بر او جاريست . مؤمن حقيقى آن كسيست كه عارف به خدا و ملائكه خدا و كتابهاى خدا و رسولان خدا و روز آخرت باشد ، كه " وَ الْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ و مَنْ يَكْفُرْ بِاللَّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا بَعِيداً " . و اين ايمان عطائى نوريست كه خداى تعالى از خود بر دل مؤمن مىافكند كه بدان نور هر يك ازين نورهاى عالم غيب را ادراك مىكند .