رسالة الولاية ( سر سلوك ) ( فارسى ) — الصفحة ١٧٨

ج ) راه‌هاى دست‌يابى به مرگ ارادى :

چونكه تا اقصاى هندوستان رسيد * در بيابان طوطى چندى بديد

مركب استانيد و بس آواز داد * آن سلام و آن امانت باز داد

طوطئى زان طوطيان لرزيد و پس * اوفتاد و مرد و بگسستش نفس

كرد بازرگان تجارت را تمام * باز آمد سوى منزل شادكام

هر غلامى را بياورد ارمغان * هر كنيزك را ببخشيد او نشان

گفت طوطى ارمغان بنده كو ؟ * آنچه گفتى ، آنچه ديدى بازگو ؟

گفت گفتم آن شكايت‌هاى تو * با گروهى طوطيان همتاى تو

آن يكى طوطى ز دردت بوى برد * زهره‌اش بدريد و لرزيد و بمرد

چون شنيد آن مرغ كان طوطى چه كرد * هم بلرزيد اوفتاد و گشت سرد

خواجه چون ديدش فتاده همچنين * بر جهيد و زد كله را بر زمين

بعد از آنش از قفس بيرون فكند * طوطيك پرّيد تا شاخ بلند

طوطى مرده چنان پرواز كرد * كافتاب از چرخ تركى تاز كرد

خواجه حيران گشت اندر كار مرغ * بىخبر ناگه بديد اسرار مرغ

روى بالا كرد و گفت اى عندليب * از بيان حال خود ده مان نصيب

او چه كرد آنجا كه تو آموختى ؟ * چشم ما از مكر خود بر دوختى

ساختى مكرى و ما را سوختى * سوختى ما را خود افروختى

گفت طوطى كه به فعلم پند داد * كه رها كن نطق و آواز و گشاد

ز آنكه آوازت ترا در بند كرد * خويش او مرده پى اين پند كرد

يعنى اى مطرب شده با عام و خاص * مرده شو چون من كه تا يا بى خلاص

يك دو بندش داد طوطى بىنفاق * بعد از آن گفتش سلام الفراق

الوداع اى خواجه كردى مرحمت * كردى آزادم ز قيد و مظلمت

الوداع اى خواجه رفتم تا وطن * هم شوى آزاد روى همچو من

خواجه گفتش فى امان اللّه برو * مرمرا اكنون نمودى راه تو