ده رساله محقق بزرگ فيض كاشانى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٥

بت و زنار :

يكى مؤمن دگر را كافر او كرد * همه عالم پر از شور و شر او كرد

خرابات از لبش معمور گشته * مساجد از رخش پر نور گشته

همه كار من از وى شد ميسر * به دو ديدم خلاص از نفس كافر

دلم از دانش خود صد حجب داشت « 1 » * ز عجب و نخوت و ناموس و پنداشت

در آمد از درم آن بت سحر گاه * مرا از خواب غفلت كرد آگاه

ز رويش خلوت جان گشت روشن * به دو ديدم كه تا خور كيستم « 2 » من

( 1 ) - در نسخه بياض : دلم از دانش خود صد عجب داشت * ز عجب و نخوت و تلبيس و پنداشت ( ف ) ( 2 ) - در نسخه بياض : چيستم من ( ف ) .