حديث خطبة علي بنت أبي جهل ( خواستگارى ساختگى ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٦

زُهْرى

او به واسطهء همنشينى با امرا ، به كمىِ ديانت و ديندارى دچار شده بود و دانشمندان و زاهدان معاصر او ، اين امر را بر او عيب مىگرفتند و او را سرزنش مىكردند .

وى در پاسخ مىگفت : من در خير آن‌ها شريك هستم ، با شرّ آن‌ها كارى ندارم ( ! ! ) .

به او مىگفتند : آيا نمىبينى آن‌ها به چه كارهايى مشغول هستند ؟

اما او ساكت مىماند و پاسخ نمىداد .

بر همين اساس ، ابن مَعين او را طعن و قدح كرده است . حاكم از ابن مَعين نقل مىكند و مىگويد : محكم‌ترين سندها ، طريق اعمش از ابراهيم از علقمه از عبداللَّه است .

كسى به او گفت : اعمش هم مثل زُهْرى است ؟

ابن مَعين گفت : آيا مىخواهى اعمش همانند زُهْرى باشد ؟ !

زُهْرى در مال و ثروت غرق بود و براى امويان كار مىكرد ، در حالى كه اعمش فقيرى صبور بود كه از سلاطين و امرا دورى مىجست و به وسيلهء قرآن راه ورع و پارسايى را مىپيمود « 1 » .

به همين مناسبت امام زين العابدين عليه السلام نامه‌اى به زُهْرى نوشت و در آن ، او را موعظه فرمود ، و خدا و روز رستاخيز را به او تذكر

( 1 ) تهذيب التهذيب : 4 / 204 .