شرح مناجات شعبانيه ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٤

رضاى بنده پرتوى از رضاى خداست

از حقتعالى است و تا از سوى حضرتش توفيق به عبد افاضه نگردد ، بر مراد و قضاى الهى گردن نمىنهد و ممكن هم نيست كه گردن نهد و راضى به قضاى حق باشد ، زيرا :

ما كه‌ايم اندر جهان پيچ پيچ * چون الف او خود چه دارد ؟ هيچ هيچ

گر بجهل آئيم ، آن زندان اوست * ور بعلم آئيم ، آن ايوان اوست

گر بخواب آئيم ، مستان و بيم * ور ببيدارى ، بدستان وييم

ور بگرييم ، ابر پر زرق وييم * ور بخنديم ، آن زمان برق وييم

ور بخشم و جنگ ، عكس قهر اوست * ور به صلح و عذر ، عكس مهر اوست

خلق را چون آب دان صاف و زلال * اندر او تابان صفات ذو الجلال

علمشان و عدلشان و لطفشان * چون ستاره‌ى چرخ در آب روان

پادشاهان مظهر شاهى حق * عارفان مرآت آگاهى حق

خوبرويان آينه‌ى خوبى او * عشق ايشان ، عكس مطلوبى او

بهر اين فرمود با آن اسپه او * حيث وليتم فثمّ وجهه « 1 »

رضاى بنده پرتوى از رضاى خداست

رضاى بنده پرتوى از رضاى خداست

رضاى عبد از حضرت پروردگار نيز پرتوى از رضاى آن حضرت است كه در وجود وى منعكس گرديده همان گونه كه قدرت و ارادهء عبد پرتوى از قدرت و ارادهء نامتناهى حقتعالى است كه در جانش انعكاس يافته است . و كلمهء جامع آنكه : هر انسانى مظهر و آيينهء نمودار برخى از اسما و صفات الهيند ، بلكه هر موجود امكانى

( 1 ) مثنوى مولوى .