تذكره شعراى يزد — الصفحة ٦٢

ديرى يزدى « 2 »

اول اندر كنار ما در خون * پرورش يافته ز حد بيرون

آخر اندر كنار ما در خاك * از نقوش وجود گردد پاك

چند روزيست زندگى جهان * عاقبت كل من عليها فان

هر وجودى كه گردد آن ظاهر * خاك در خاك مىشود آخر

رفته عيسى اگر به چرخ برين * عاقبت خاك مىشود به زمين

آنكه آمد خلاصهء لولاك * در مدينه چو گنج شد در خاك

وى معاصر با شاه سليمان صفوى بوده است و در سخن‌سنجى بين الاقران گوى تفوّق را ربوده . نمونه‌اى از اشعار او كه در دسترس بود نقل مىشود :

ز روزگار ستم هر شكايتى كه مراست * به روزگار دراز ار كنم نيابد راست

چه سعىها به هنر برده‌ام خصوص به شعر * كز آن هنر همه اكنون نتيجه رنج و عناست

در تذكرهء روشن آمده كه او شاعرى بوده سخنور ، و به سال 1082 قمرى درگذشته است ، و مؤلف جامع مفيدى غزل زير را از جمله منظوماتش نوشته است .

غزل

مرغ دل بىاو ندارد ميل بستان دگر * بىرخش خار است در چشمم گلستان دگر

پر شد از خون جگر چندان‌كه جاى اشك نيست * از كجا آرم رفيقان ، باز دامان دگر

در تنم جان نيست من از تير او شرمنده‌ام * مىخورد ازبس‌كه پيكانش به پيكان دگر

در ميان بت‌پرستان باد زنارم حرام * گر ، دهم غير از تو دل بر نامسلمان دگر

« ديرى » اين طوفان ز گردابم به ساحل مىبرد * مىبرم كشتى به استقبال طوفان دگر

( 1 ) . ص 172 هفت‌اقليم ، ص 209 جامع مفيدى ، ص 294 آتشكدهء يزدان . ( 2 ) . ص 129 از تذكرهء سخنوران