تذكره شعراى يزد — الصفحة ٦٤٩

محمّد مؤمن يزدى

تماشاى چمن با آن گل رخسار بايستى * بهار آمد چه سود ، از سير گلشن يار بايستى

بنا به گفتهء جامع مفيدى او در كمال صلاح بوده و گاهى به نظم اشعار همّت مىگمارده است .

از اوست :

زلف پرتاب تو ، در آتش نهد ، زنجير را * برق پيكان تو ، همچون شمع ، سوزد تير را

گريهء ما را سبب جز لعل شكّربار نيست * غير شيرين هيچ باعث نيست جوى شير را

نام و نشانش معلوم نشد . گلستان ادب رباعى زير را از او نقل كرده است .

نه دلبرى به خط سبز و روى گلرنگ است * ميان صورت و معنى هزار فرسنگ است

چو گل شكفته شود وارهد ز دلتنگى * ندانم اين دل صد چاك من چرا تنگ است

گويا اين شاعر از اهل ميبد يزد بوده و رباعى زير از انديشهء تابناك اوست .

از حلم چه باشد دل من آلوده * هرگز نشود به كين كس آلوده

چون عود كه هرچند بسوزى او را * خوشبوتر از آن ، شود كه اوّل بوده

بنا به گفتهء جامع مفيدى او از يزد بوده و شعر زير را از وى نقل كرده است .

هردم رخت ز جوش عرق ، تازه‌تر شكفت * گل غنچه گشت و غنچه به رنگ دگر شكفت

( 1 ) . تذكره سخنوران ، ص 310