تذكره شعراى يزد — الصفحة ٦٤٧

عبد الغنى يزدى « 4 »

آيتى در تاريخ يزد او را شاعرى از اهل مروست يزد ، با تخلّص ضيائى نام برده است .

خسرو مهر نشيند چو بر اورنگ حَمل * عامل ناميه را بخشد طغرا « 1 » ى امل

باغ از بوى قرنفل ، مگر آورده صداع * كز گل سرخ نموده است مرتب صندل

از طايفان حريم خوش‌نوائى بوده است .

بيت

اى خون شده دل ناله ز بيداد كه كردى * من سوختم از رشك بگو ياد كه كردى

به قول صاحب هفت‌اقليم در شاعرى به ساحرى مشهور و در صناعت شعر و سخن به سامرى مذكور .

از اوست :

كجاست قابل داغ غمت دل همه‌كس * گُلى است اينكه نمىرويد از گِل همه‌كس

از سادات يزد بوده و بيت زير از اوست :

از سخن ناگفتنت صد مدّعا فهميده‌ام * آنچه مىخواهى بگوئى از ادا فهميده‌ام

او از موزون‌طبعان يزد بوده است .

( 1 ) . فرمان - منشور ( 2 ) . تذكرهء صبا ، ص 410 ( 3 ) . صبا ، ص 436 ( 4 ) . صبا ، ص 438