تذكره شعراى يزد — الصفحة ٦٣٣

مقامى

شمع‌هاى دلربا

شمع‌ها در دلربايى ماهرند * زود قلب شاپرك را مىبرند

با يكى لبخند شعله اين‌چنين * صد هزاران دل به عالم مىخرند

جلوه‌اى از عشق سرخ داده‌اند * زين نشان از ماه هم زيباترند

حرف‌هاشان از محبّت وز وفا * كرده غوغايى كه گويى شاعرند

از غم عشاق سوته جانشان * در فغان و بس پريشان خاطرند

تا بسوزاندند عاشق را ز مِهر * از هجوم اشك سرتاپا تَرَند

آن‌قدر گريند تا در زندگى * لحظه‌اى چون بگذرد خاكسترند

اشك تقدير

دل را به دل دلبر دلدار سپردم * از داد دل و دلبر و دلدار بمُردم

عاشق شدم و از همه عالم ببُريدم * اشكى شدم و از رُخِ تقدير چكيدم

تا عشق در اين سينهء پردرد نهادم * هر ذرّه از اين عشق مرا داد به بادم

شد چشم من از داغ غم عشق پر از خون * عشق آمد و گشتم مَنِ بيچاره چو مجنون

آن عشق كه هستى مرا بُرد ز دستم * گرديد خود او همه بود و همه هستم

او كرد مرا واله و ديوانه و شيدا * سوزاند مرا از غم دلدار سراپا

نوشاند ز جام غم خود بر مَنِ نالان * آن جام شد اشك و به رُخم ريخت چو باران

واى از غم عشق و غم يار و غم دورى * هرگز نتوان كرد در اين درد صبورى

من گرچه همه عمر خود از عشق بدادم * من گرچه قدم درر قدم غصّه نهادم

من گرچه شدم بىكس و ديوانه و رسوا * من گرچه بديدم به ره عشق بلاها

من گرچه شدم طرد ز عشق از همه عالم * من گرچه مدام از دل و از عشق بنالم

هرگز نشوم از طلب عشق پشيمان * از عشق و از اين شعر منم زنده به دوران

آزاده‌ام و من به جهان زادهء عشقم * از عشق دهم جان كه جان‌دادهء عشقم

اميد كه دل‌ها همه از عشق شود پُرعشق * است كه اندر صدف دل بشود دُر

شب سوگوار

بگفتم با كسى در عالَمِ خود * تو مىدانى چرا شب‌ها كبود است