تذكره شعراى يزد — الصفحة ٦٢٩

ميرزائى

آنجا كه اگر ديد دشمن و ميهن * خيزد كه دِيْرش برهاند

آنجا كه عاشق ، پى معشوق نباشد * خيزد كه معشوق ، به مقصد برساند !

جوشان بُوَد و هر لحظه پى مرگ * خود را به جهنم به بيابان برهاند

آنجا كه اگر هم خود او زنده نماند * خود را برهاند كه به معشوق رساند

پروانه بماند ، كه رخ شمع نسوزد * خويش بسوزد كه معشوق بماند

خويش بسوزد ، نكند بيم ز آتش * جانش دهد و خويش به مقصد برساند

در مردن و در ، درد و اسيرى * آزاده شود ، خويش به مقصد برساند

نوشيد مى عشق ، كه عاقل نتواند * خيزد و جان سوزد و خود را برهاند

خيزيد كه اين عشق الهى است * بايد آگه شد و اين عشق بماند

و نيز گفته است :

شبيه بىتو شكستن بود ، شبيه معجزهء تكرار * شبيه منعكس ترديد و حدّ فاصل يك ديوار

تو را اسير تو بودن بود ، تو را اسير تو نشكستن * و اينكه حاصل تقديرت ، رسيده از نَفَسى بيمار

تو واژه‌هاى پُر از نامى ، على الخصوص كه در هر بيت * چنان بدون ثباتى كه ؛ چنين چو ملعبه چون انكار

شبى بدون تو بارانها ، به احتمال قوى مستند * به بار بر شب تاريكم ، به بار آينهء اسرار

تو خسته‌اى و يقيناً من ، به سادگى نپذيرم كه ؛ * هزار بار در اين دفتر ، نوشته شد غزلى دوّار

عزيز خسته نباشى كه ، دلت گرفته و مىترسى * و من كمى به تو نزديكم ، و در نتيجه تو هم بيدار

تو را قسم به شب ترديد تو را قسم به غم انكار * تو را به بىتو نترسيدن و حدفاصل يك ديوار .