تذكره شعراى يزد — الصفحة ٦٢٦

محبوب

روح در رنج و عذاب است و همه تن مجروح * گرچه هرجا كه روى از گل و ريحان سخن است

در گلستان جهان برگ گلى باقى نيست * جاى بلبل زغن و خار به جاى چمن است

زندگى بزم دل‌آرا و عجب در اين بزم * جاى پيراهن اطلس به تن ما كفن است

چشم دل باز كن آنگاه بنه پا در راه * بس كمين كرده به هر راه دو صد راهزن است

غارتت مىكند و مىدهد هستيت به باد * دزد مكّاره كه آگاه به هر فوت و فن است

هركه در آينه دهر به‌جز خويش نديد * فكر ما كى بود آن‌كس كه گرفتار من است

گذر عمر و صلاح تقدير

روزى در آينه زيبارويى * صورت خويش بديد و خنديد

گفت آن‌كس كه ببيند رخ من * آن‌چنان است كه روى مه ديد

راستى دست تواناى چه كس * وسمه بر طاق دو ابروم كشيد

وه چه نقاش هنرمندى بود * آنكه آورد چنين جلوه پديد

بين كه مژگان مرا چون آراست * موى گيسوى مرا چون تابيد

جشن بسيار يقين بر پا شد * مادر دهر مرا چون زاييد

چون فلك قدر مرا مىدانست * جامه از بهر من اين‌گونه بريد

سالها رفت و ز دور ايام * رنگ رخساره آن ماه پريد

از كمانِ قد او يكباره * پشت آن آينه انگار خميد

چهره پرچين و شكن ديده تهى * پشت خم‌گشته و گيسوى سپيد

باورش چون نشد آن جور زمان * خويش را بار دگر در آن ديد

چين به پيشانى بختش افتاد * اشك بر گونهء زردش غلتيد

نخوتش صورت نقمت بگرفت * شد سرافكنده و بر خود لرزيد

جامهء كبر ز تن بيرون كرد * جامهء عزلت و خوارى پوشيد

ساغر چشم به صد سنگ شكست * جامهء عيش به صد تيغ دريد

چون جفاى فلك از شاخهء عمر * گل زيباى جوانى را چيد

مرغ حق آمد و آن مرغ خيال * از سر شاخهء اميد پريد

سر به هشيارى و بيدارى داد * از ديارِ خوشِ غفلت كوچيد

گذر عمر و صلاح تقدير * هر دو جامى است كه بايد نوشيد