تذكره شعراى يزد — الصفحة ٦٠٧
كرمانيان
قالب شعرم فقط نَبوَد غزل * هيچ‌كس شاعر نبوده از ازل
من ز حافظ حظّ وافر برده‌ام * در جوانى رو به شعر آورده‌ام
اندرين ره كرده تشويقم پدر * آفرين‌ها گفت مادر با پسر
سال هفتاد و نُه و با چل دو سال * آفتاب عمر باشد بر زوال
در الهيّات كردم غورها * ديده‌ام خيلى در اين ره جورها
سالها دنبال دانش بوده‌ام * گرچه اكنون در طبس آسوده‌ام
شهر مشهد شهر كسب علم بود * حيف شش سالش گذشتى زودزود
شهر تحصيلات عالى مشهد است * معنويتهاى مشهد بىحد است
از خوش‌اقباليمْ باشد همسرم * با نجابت سيّده تاج سرم
با سه فرزندم به اقليم طبس * شكر ايزد مىرسد هردم نفس
مسقطالرأسم در اين شهر قشنگ * هست باعزت بدون نام ننگ
غير اسماعيل و ريحان و على * نيست از باغ وجودم حاصلى
از خداوند كريم ذوالجلال * خير عقبى جويم و رزق حلال
من مسلمانم قريشىزاده‌ام * دل به عشق اهل عصمت داده‌ام
اهل بيت اطهرين اجداد من * جملگى شيرين من فرهاد من
كرمانيان
كرمانيان
مرضيه كرمانيان در سال 1352 ش در احمدآباد اردكان قدم به عرصهء حيات نهاد . وى تحصيلات خود را تا دورهء كاردانى بهداشت ادامه داد . او سرودن شعر را از دورهء تحصيل در دبستان آغاز كرد . اكنون نمونه‌اى از سروده‌هايش نقل مىشود :
اى دست بىدريغ
با يك سبد مواهب نوبر * از راه مىرسى
( با يك سبد بشارت بيدار ) * و لطف آن عرق كه تو دارى
هرگز گلاب ناب ندارد