تذكره شعراى يزد — الصفحة ٥٩٢

طيّبات

بازنشستگى نائل آمده ، همواره در خدمت اجتماع است . طيّبات سرودن شعر را از ميانسالى آغاز كرد و اشعارش بيشتر در قالب غزل است . اكنون نمونه‌اى از آن نقل مىشود :

گذشت عمر

گذشت عمر و دگر شورى از جوانى نيست * چو نيست شور ، نشانى ز زندگانى نيست

سپيد گشت موى و به غم خو گرفت خاطر ما * دگر اميد به اين روزگار فانى نيست

به باغ زندگى نظر افكندم و در آن ديدم * نشان ز سنبل و گلهاى ارغوانى نيست

دگر وفا و صفائى نمىشود پيدا * در اين زمانه متاعى به اين گرانى نيست

پريرُخان همه در جلوه‌اند پنهانى * ولى چه سود كه پرواى آن‌چنانى نيست

به گوش هوش شنيدم كه هاتفى مىگفت * ز طاعت و ورع و زهد جز نشانى نيست

دلا به درگه حق گو سپاس و دل خوشدار * كه اين دوروزهء عمر تو جاودانى نيست

ميخانهء عشق

به پيش ماه ديشب با خيالت گفتگو كردم * ز هجران تو اى مه من شكايت پيش او كردم

هراسان شد دل‌افسرده اندر سينه‌ام ديشب * كه من با ماه گردون از مه خود گفتگو كردم

برستم از همه وابستگىهاى جهان زان رو * كه در ميخانهء عشقت ز خون رز وضو كردم

گرفتم از كف ساقى كه نوشم آن مىِ باقى * چو ديدم چشم مستت را من آن مى در سبو كردم

فضاى خلوتم پر بود ديشب از صفاى تو * ولى من از خداى خود جفايت آرزو كردم

تو با قهر و شماتت روى خود از من نهان كردى * چو من با ماه گردون صورتت را روبه‌رو كردم

تو با اغيار چون كبك خرامان از برم رفتى * من از سوز درونم ناله پنهان در گلو كردم

مادرم

اى همه هستىِ من ، * از تو و از هستىِ تو است

اى همه مهر و صفا * همه جا نام تو سرلوحهء عشق است و وفا