تذكره شعراى يزد — الصفحة ٥٨٩

صادقىپور ميبدى

داغ . . . » . در سال 1380 به چاپ رسيده است .

نيايش

سرم را خدا تابِ مستى بده * ازآن‌پس مرا جامِ هستى بده

ز نور رخت سينه روشن نما * مرا خالص و خالى از من نما

دلم را چو آيينه گردان خدا * پر از عشق و بىكينه گردان خدا

دو چشمم تو آبستنِ اشك كن * مرا صاف و بىكينه و رشك كن

اگر شد رخم از گناهم سيه * روان كن تو اشك و بشوى آن گنه

لبم آشنا ساز هردم به نى * دهانم زند بوسه بر جام مى

بنه تيرِ عشقت بر ابروىِ من * رها كن خدنگت همى سوىِ من

غرق

ماهِ من رفت و دلم برد و مرا بيدل كرد * غم وجودم بگرفتى و به جان منزل كرد

كشتىِ عقل كه در عشق همى غرق بشد * ناخدا عزمِ كران كرد و چه لاطائل كرد

شب و سكوت و انتظار

شب است و سكوت است و من منتظر * كه آيا صدايى به گوشم رسد .

تنِ خيسِ خود را به سردى باد * سپردم مگر گرميت آورد .

نگاهم به هر گوشه‌اى مىخزد * پر از شوق و بىتابىام ،

پر از دل دلم ، * پر از اضطرابِ تماشاىِ تو .

و اكنون خودم * تماشايىِ كوچه‌هاىِ شبم

تنم داغِ يادِ پر از آتشِ حسِ تو